Prachatai Podcast

นายกรัฐมนตรีและกลไกอำนาจรัฐ (โดยเฉพาะกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำหน้าที่ปราบปราม/จับกุมประชาชนที่ชุมนุมตามสิทธิพลเมืองของระบอบประชาธิปไตยที่โลก/ประเทศทั่วไปได้ตระหนักและยอมรับ) ได้กระทำการ “ดูหมิ่นและด้อยค่า” ประชาชนพลเมืองอย่างถึงที่สุด

ตำรวจชุดควบคุมฝูงชนยิงกระสุนยางในระดับที่ไม่สมควร หรือกระชากลากพลเมืองอย่างไม่ปราณีปราศรัยไม่ได้รับการลงโทษเพราะได้รับคำสั่งเพียงแค่ว่าจัดการให้ทุกอย่างสงบลงได้ คนที่สั่งไม่ได้ตระหนักและยอมรับใน “ศักดิ์ศรี”ของความเป็นประชาชนพลเมืองเลยแม้แต่น้อย

อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์: “ดูหมิ่นและด้อยค่า” ประชาชน อ่านทั้งหมดได้ที่: https://prachatai.com/journal/2021/12/96399

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

หากย้อนกลับไป จะพบว่านี่ไม่ใช่ข่าวเศร้าสลดข่าวแรก ในช่วงเดือนกันยายนปีนี้ที่จังหวัดลำปาง ก็เกิดเหตุลูกชายใช้มีดแทงแม่ซึ่งเป็นผู้ป่วยติดเตียงจนเสียชีวิต เนื่องจากความเครียดเมื่อต้องดูแล อย่างไรก็ดี แม้สังคมส่วนหนึ่งจะเห็นใจและเห็นถึงปัญหาความเครียดของผู้ดูแล แต่อีกด้านก็ยังมองว่า การฆ่านั้นบาปกรรมหรือไม่ก็มองว่าพ่อแม่ป่วยแค่นี้ทำไมดูแลไม่ได้ กระทั่งมองว่าเป็นลูกอกตัญญู

ประเทศไทยมีคนพิการรุนแรงกว่าแสนคนและมีผู้ช่วยคนพิการ (Personal Asisstance-พีเอ) ที่ได้การรับรองจากรัฐทั้งหมด 539 คน ภายใต้จำนวนที่ต่างกันขนาดนี้ ทำให้คนพิการจำนวนมากเข้าไม่ถึงสิทธิในการได้รับบริการผู้ช่วยคนพิการ คนในครอบครัวจึงต้องผันตัวเองกลายเป็นผู้ดูแล ซึ่งเป็นงานที่เสมือนว่าจะไม่มีวันจบสิ้น

ภาระหน้าที่ที่พ่วงมากับสิทธิที่ขาดหายไปและงานใหม่ที่เพิ่มขึ้นไม่ได้หนักหนาเฉพาะแค่เรื่องการใช้แรงกาย เศรษฐกิจครัวเรือนที่เริ่มฝืดเคืองจากการสูญเสียรายได้ ความเหน็ดเหนื่อยจากหน้าที่ที่ไม่มีวันหมดและความเครียดที่เกิดขึ้นเท่านั้น แต่การดูแลคนรักโดยผู้ดูแลที่เป็นคนในครอบครัวกลายเป็นเรื่องต้องคิดหนักเมื่อรวมถึงเงินค่ารักษาพยาบาล อุปกรณ์ เตียง วีลแชร์ แพมเพิร์สรวมทั้งความเครียดจากการดูแลผู้ป่วยติดเตียง การจัดการแผลกดทับและจัดการอุจจาระ ปัสสาวะ

ถอดรหัสคดีฆาตกรรมคนพิการรุนแรง มีอะไรมากกว่าข่าวสลด อ่านทั้งหมดได้ที่: https://thisable.me/content/2021/10/777

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

อภิชาต สถิตนิรามัย หนึ่งในผู้เขียน 'ทุน วัง คลัง (ศักดิ) นา : สมรภูมิเศรษฐกิจการเมืองไทย กับประชาธิปไตยที่ไม่ลงหลักปักฐาน' เล่าให้ฟังถึงเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้

เขาบอกว่าด้านหนึ่งหนังสือเล่มนี้คือการอธิบายความเป็นมาของประวัติศาสตร์ความเหลื่อมล้ำในสังคมไทย มันเริ่มต้นจากสนธิสัญญาเบาว์ริ่งและการปฏิรูปการปกครองในยุครัชกาลที่ 5 ที่ผลักให้ไทยเข้าสู่ระบบทุนนิยม

ประวัติศาสตร์ฉบับทางการบอกว่าสยามคือเหยื่อหรือลูกแกะ แต่อภิชาติชวนวิเคราะห์ปัจจัยทางเศรษฐกิจที่ทำให้เห็นว่าชนชั้นนำสยามเองก็เสาะแสวงหาและสะสมความมั่งคั่งจากโอกาสนี้ เป็นจุดเริ่มต้นของความเหลื่อมล้ำที่ดำรงอยู่ถึงปัจจุบัน

และการต่อสู้ทางการเมืองหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองก็คือความพยายามรักษาความเหลื่อมล้ำของชนชั้นนำไทยเอาไว้นั่นเอง

อ่านได้ที่: https://prachatai.com/journal/2021/12/96215

ติดตาม WanderingBook ได้ที่: https://www.facebook.com/NokPanejorn

“อันนี้อาจพูดง่ายๆ ว่าประชาธิปไตยก็จะเรียวแคบลง อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขก็จะขยายมากขึ้น แม้จะเป็นความเห็นของผมแต่มันพิสูจน์ได้จากตัวบทกฎหมายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน เมื่อมีความเปลี่ยนแปลงมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะกดคนที่ไม่เห็นด้วยไว้แล้วบอกให้เขาไม่ส่งเสียงเลย เขาต้องการให้พื้นที่ฝั่งประชาธิปไตยขยับกลับมาให้ได้ดุลยภาพกัน ปัญหาคือแค่ไหนเป็นดุลยภาพ ตอนนี้ผมคิดว่ามองต่างกันเลย”

บทสนทนาระหว่าง ‘ประชาไท’ กับวรเจตน์ ภาคีรัตน์ จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ชิ้นนี้เกิดขึ้นในวันที่ 3 ธันวาคม เขาใช้เวลาวิเคราะห์คำวินิจฉัยเกือบ 3 ชั่วโมง ซึ่งนำไปสู่ข้อสรุปที่ว่าข้อเสนอปฏิรูปสถาบันกษัตริย์ทั้ง 10 ข้อสามารถถกเถียงกันได้ว่าเหมาะสมหรือไม่ แต่มันยังอยู่ในกรอบการสิทธิเสรีภาพในการแสดงออก ไม่ใช่การล้มล้างการปกครอง

นอกจากนี้ วรเจตน์ ยังกล่าวด้วยว่าปัญหาของคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญครั้งนี้คือการไม่ระบุว่าอะไรคือองค์ประกอบสำคัญของ ‘ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข’ ส่งผลให้เกิดความคลุมเครือและลิดรอนสิทธิเสรีภาพในการกล่าวถึงสถาบันกษัตริย์ในวันข้างหน้า ทั้งยังเป็นการยืนยันว่าพระราชอำนาจเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญตั้งแต่ใช้รัฐธรรมนูญปี 2560 ซึ่งทำให้ ‘อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข’ ขยายพื้นที่มากขึ้น และ ‘ประชาธิปไตย’ หดแคบลง

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://prachatai.com/journal/2021/12/96391

#ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

"รัฐหลอกประชาชนหรือเปล่าที่บอกว่าคนพิการมีสิทธินู่น สิทธินี่ อีกทั้งเรื่องการทำงานตาม พ.ร.บ.ส่งเสริมฯ ที่พบว่าความเป็นจริงคนพิการเข้าไม่ถึง วุฒิไม่มี บางคนไม่ต้องทำงานแล้วได้เงิน หลายคนเจอความเหลื่อมล้ำและการเอาเปรียบคนพิการเกิดขึ้น ทำไมหน่วยงานรัฐถึงไม่เคยเจอ เขาจึงต้องการปฏิรูปโครงสร้าง กระจายอำนาจไปยังหน่วยงานท้องถิ่น ไม่ใช่งบไปลงแต่ที่สมาคมจนเกิดความเหลื่อมล้ำและกระทบการดำรงชีวิตของคนพิการ"

สุดท้ายถ้าจะฝากอะไร ผมคงไม่ฝากไปถึงรัฐบาล แต่อยากฝากไปถึงผู้นำคนพิการและคนพิการมากกว่าว่า ถ้าอยากจะเห็นการเปลี่ยนแปลง คนพิการเราเองควรจะเป็นปากเป็นเสียง เพราะเราเองที่เป็นเจ้าของปัญหา รัฐไม่มีทางรู้ว่าคนพิการรู้สึกอย่างไร เขารู้แค่ว่า ให้ตังค์แล้ว ให้ประโยชน์แล้ว มีกฎหมายแล้วก็จบ ผู้นำคนพิการควรจะต้องแสดงออกให้มากกว่านี้ อย่าไปหวังว่าเขาจะเข้าใจว่าคนพิการต้องการอะไร ผมเองเป็นคนพิการธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้มีเสียงดังอะไรเมื่อเทียบกับผู้นำคนพิการ จึงเชื่อว่าถ้านายกสภาคนพิการหรือผู้นำคนอื่นพูดปัญหา ไม่กี่วันหน่วยงานภาครัฐก็ต้องติดตามหรือสอบถามความเห็นแน่นอน

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://thisable.me/content/2021/12/787

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

“เนื่องจากธุรกิจขายเร่เป็นอาชีพเก่าแก่ของโลกและของคนไทย 
พ่อค้าแม่ค้าธุรกิจนี้ส่วนใหญ่เป็นคนตัวเล็กที่มีเงินลงทุนไม่มาก 
จึงไม่ได้มีเงินพอสำหรับการเช่าร้านหรือพื้นที่ในการขาย
จำเป็นที่ต้องออกขายไปตามแหล่งต่างๆ ที่อาจขัดกับระเบียบกฎหมายบ้านเมือง”

ผมขอขอบคุณบริษัทไผ่ทองไอสครีมที่ได้แถลงการณ์อันน่าเคารพฉบับนี้ เพื่อที่ทำให้คนในสังคมไทยในพื้นที่เมือง ได้มองเห็นและเข้าใจคนตัวเล็กตัวน้อยที่จำเป็นที่จะต้องหาเลี้ยงชีพ ที่สำคัญผมอยากจะให้แถลงการณ์นี้ซึมซับเข้าไปในหัวใจของนักการเมืองที่คิดว่าตนเองเป็นเจ้าของกรุงเทพทั้งๆที่มาจากการแต่งตั้งของคณะรัฐประหาร (ที่แสนโสโครก) ที่มองเห็นเมืองเป็นเพียงพื้นที่สะอาดสวยงามแบบชนชั้นกลางทั่วไปเท่านั้น

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://prachatai.com/journal/2021/09/95089

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

ผมไม่เคยใส่ใจเรื่องศิลปินแห่งชาติมาก่อน คิดถึงศิลปินแห่งชาติทีไร ก็คิดถึงพ่อเพลงแม่เพลงซึ่งแก่ตัวแล้ว ทำมาหาเลี้ยงตนเองไม่ไหว ได้ตำแหน่งพร้อมเงินเลี้ยงดูรายเดือนก็เห็นว่าดีแล้ว (แต่จะดีกว่าถ้าทำให้สวัสดิการนี้กลายเป็นบำนาญถ้วนหน้า เพราะยังมีคนแก่ที่ทำมาหาเลี้ยงตนเองไม่ไหวถูกทอดทิ้งอยู่เต็มบ้านเมืองอีกนับไม่ถ้วน ซึ่งควรได้รับการดูแลจากรัฐด้วย)

จนกระทั่งเมื่อได้ข่าวว่า คุณสุชาติ สวัสดิศรี ถูกขับให้พ้นจากตำแหน่งศิลปินแห่งชาติเพราะมีความประพฤติเสื่อมเสีย ผมจึงได้กลับไปลองศึกษาดูว่า ศิลปินแห่งชาตินี่มันอะไรกันวะ

เขาเป็นศิลปินอยู่แล้ว ชาติเพิ่งมายึดเขาไปเป็นของตน หรือเขาเป็นคนธรรมดา แล้วชาติมาตั้งให้เขาเป็นศิลปิน ไม่ว่าจะเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลัง ชาติย่อมถอดถอนศิลปินแห่งชาติได้ ก็ตั้งมากับมือทั้งนั้น ทำไมจะถอดไม่ได้

แต่ชาติ โดยเฉพาะชาติ ซึ่งมีแต่รัฐไม่มีสังคมอย่างชาติไทยนั้น มีปัญญาตั้งให้ใครเป็นศิลปินได้หรือ?

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://prachatai.com/journal/2021/09/94775

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

มากกว่าเดือนแล้ว ที่ผู้นิยามตนเองว่าเป็นส่วนหนึ่งของมวลชนอิสระ ‘ทะลุแก๊ซ’ สูญเสียอิสรภาพ ผู้ต้องหา 6 คนที่ทนายความได้เข้าเยี่ยมที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพ พบว่าพวกเขาเป็นมากกว่าเพียงคนที่ถูกจับ แล้วถูกยัดเข้าไปในห้องขังโดยไม่ได้รับสิทธิประกันตัว

นฤเบศร์, พิชัย และจิตรกร เป็นผู้ถูกคุมขังสามรายที่สะท้อนเสียงออกมาจากกรงขัง พวกเขาเป็นใคร ทำไมตัดสินใจมาร่วมชุมนุม และความคิดฝันของพวกเขาคืออะไร ชวนทำความรู้จักพวกเขามากขึ้น

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://tlhr2014.com/archives/37892

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

ขจรศักดิ์ หรือ มาร์ค เพิ่งพ้นวัย 18 ปี มาเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เขากลายเป็นผู้ต้องขังอยู่ในเรือนจำพิเศษกรุงเทพมาตั้งแต่วันที่ 9 ตุลาคม 2564 เนื่องจากมาร์คถูกดำเนินคดีจากเหตุชุมนุมหน้า สน.พญาไท และถูกกล่าวหาว่าปาระเบิดป้อมจราจรตรงแยกพญาไท

มาร์คถูกจับกุมเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2564 ที่บ้านพักย่านมักกะสัน พร้อมแก๊ซน้ำตา 1 กระป๋อง “วันนั้นตื่นขึ้นมาตำรวจเต็มบ้านเลย ผมไม่รู้ว่าแก๊ซน้ำตามันผิดกฎหมายพี่” มาร์คเล่าว่าได้แก็ซน้ำตามาจากคนในม็อบ แต่ไม่รู้ว่าเขาเอามาจากไหนเหมือนกัน

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://tlhr2014.com/archives/36968

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน

ในตอนที่ถูกจับกุม ผมไม่เคยรู้สึกกลัว เพราะรู้ดีว่า เราไม่ได้ทำอะไรผิด และที่สำคัญที่สุด ผมเองก็เห็นว่านักกิจกรรมที่ผมร่วมนั่งรถมากับพวกเขาด้วยนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเช่นกัน เพียงแค่ในรถของพวกเขามีเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการรณรงค์ประชามติ และสติ๊กเกอร์ VOTE NO เพียงเท่านั้น แน่นอนว่าในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่ปกติธรรมดามาก สำหรับการลงประชามติซึ่งต้องมีการรณรงค์ให้ข้อมูล และแสดงออกซึ่งความคิดเห็นอย่างอิสระ แต่สำหรับประเทศไทยเรื่องเหล่านี้กลับอยู่ในสภาวะยกเว้น ซึ่งผมเห็นว่าเป็นการแสดงความกลัวของฝ่ายรัฐที่พยายามควบคุมจำกัดสิทธิ เสรีภาพของประชาชน รวมทั้งเสรีภาพของสื่อ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกัน

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในวันที่ถูกจับกุมสำหรับผม มันหลงเหลือเพียงแต่ความโกรธ เราโกรธที่ทุกครั้งที่ผู้นำรัฐบาลพยายามอ้างว่า กำลังนำประเทศกลับคืนสู่ระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย แต่ในความเป็นจริงพวกเขากำลังทำให้สิ่งที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

การที่พวกเขาเลือกที่จะจับกุมผมด้วย อาจเป็นหนึ่งในความพยายามควบคุมการนำเสนอข่าวสารที่เกี่ยวข้องการกับรณรงค์ไม่รับร่างรับธรรมนูญ และพยายามแสดงให้สื่อสำนักอื่นได้เห็นว่าโทษของการรายงานเรื่องเหล่านี้เป็นอย่างไร แต่พวกเขาไม่ประสบความสำเร็จ เพราะหลังจากที่ได้รับการประกันตัวออกมาผมยังคงปฎิบัติหน้าที่รายงานข่าวเช่นเดิม

อ่านทั้งหมดได้ที่: https://prachatai.com/journal/2017/03/70766

ประชาไท #อ่านให้ฟัง หยิบบทความที่น่าสนใจมาอ่านให้คุณฟัง แบบไม่ต้องอ่าน